Metaporch
(เมตาพอร์ช)
(นวนิยายและงานวิจิตรกวีดรุณสมัย)
No:
437
หิมะตกลงมา
มันโปรย
มันเป็นสีขาว
จับดูมันเย็น
ทิ้งไว้สักครู่
มันเป็นน้ำเย็นๆ
ใส่ไหลเยิ้มไปตามแผ่นกระดานที่ข้านั่ง
หิมะสีขาวมันตกแล้วตกอีก
บางครั้งมันโปรยลงมา
เหมือนลูกเห็บ
ก้อนแข็งเท่าๆน้ำแข็งทุบ
เหมือนความรัก
ของใครคนหนึ่ง
กำลังทำงาน
ไบฟอนหายใจเป็นควันออกทางจมูก
อากาศอย่างนี้น่านอน
ในเรือนกระจกกลางท้องทุ่ง
ที่มีไม้ท่อนๆสร้างขึ้นมา
อย่างประณีตและบรรจง
ท่านลอร์ดวินทาร์ทำไว้หลังหนึ่งเพื่อพักใจ
ไบฟอนเดาเอา
แต่ท่านทำแล้วท่านไม้ได้ใช้มัน
ท่านมาด่วนตายไปเสียก่อน
จนเป็นมรดกโดยพินัยกรรมมาให้ไบฟอนรักษา
ไบฟอนอยากจะเดินเข้าไปดู
แม้ในวันหิมะตก
หรือตอนบ่ายๆมีฝนตก
แต้ไบฟอนไม่เคยกล้าเข้าไปใช้
มันเพราะทางเข้ามันรกมาก
ปลวกราชาแห่งการทำลายบ้านร้าง
ไม่กิน เพราะกระท่อมหลัฝนั้นทำด้วยไม้สักเนื้อแก่น
ท่านลอร์ดทำเผื่อคนรักแรกของท่าน
จะบังเอิญแวะมา
จะมาเยี่ยมท่านอีกครั้ง
แต่เธอไม่เคยมาเลย
กระท่อมร้างหลังนั้นจ่รึกชื้อว่ากระท่อมน้อยแอมมา(Emma cottage)
เป็นตัวหนังสือฉลุลงบนไม้แผ่น
เรียยหน้าสามแผ่นเล็กๆติดไว้ที่กระท่อม
และ"แหม่มแอมมา"คือคนรักแรกของท่านลอร์ด ที่พบกันบนเรือเดินสมุทรกลางทะเลลึก ในยุคสมัยที่ค่าเรือ นั้นถูกกว่าค่าน้ำมันในยุคนี้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น