มัน

นวนิยาย

เรื่อง"เมตาพอร์ช"(Metaporch)

(บางฉากของทัศน์ มีสารคดีเชิงถ่ายทำชีวิตที่ผ่านเลยไป ประกอบนวนิยายบ้าง และนิยายนี้เป็นนิยายอาหารทางความคิด(the food of thoughts).

ตอนที่475

เมื่อกลับมาที่เมืองเอทิน(Ethyle) ณ หมู่บ้านเกิดที่เพเกา(Paaysgeow)

การหวนกลับไปกลับมาจนตนเอง"เคมิน"รู้สึกเวียนหัว

ออกจากเอทินไปครั้งหนึ่งแล้ว

แล้วต้องกลับมาที่เอทินอีก

เหมือนลืมกุญแจบ้าน

และแล้วก็ออกไปจากเอทินอีก

เหมือนกลับมาเอากุญแจที่ลืม

แล้วเดินออกไป

จากบ้านอีกครั้ง

มันเหมือนการเดินทางออกจากบ้านเพเกียนี้ครั้งแล้วและครั้งเล่า

นับจากการเดินออกจากบ้านด้วยเท้าของ

ตนเองเพื่อไปโรงเรียนครั้งแรกในชีวิต

ดั่งกระนั้น

     และแล้วก็ต้องหวนกลับมาที่เพเกียอีก

แต่ครานี้หวนกลัยมา

มาเพื่อเซ็นชื่อรับมรดกของเดเลียจากแม่ผู้เป็นที่รักและพ่อเดเฟียผู้เป็นที่เคารพ

    เคมินครุ่นคิดๆดูแล้ว

มันหนีไม่พ้นท่านทั้งสองเสียจริง

ทำไมหนอทำไม

มันเป็นเช่นนี้

     มันเหมือนเทวสิทธิ์ที่ผูกพันต่อกัน

การไม่ตัดขาดอะไรจากอะไรอย่างไม่มีเยื่อ

ใยและสิ้นเชิงเป็นการดี "หนอเรา"

มันต้องเป็นปรัชญาชีวิตที่ดื่มได้แน่นอน

     มันเหมือนโยนีของแม่ที่ให้ชีวิตเคมินมา

แล้วเคมินก็ต้องวกกลับเข้าไปหาโยนีแม่อีก

แต่นิยามคำว่าโยนีของแม่ครั้งที่สอง

ในวันที่หวนกลัยมาอีก

และนี้ครานี้มันเป็น"ดาเลียส"

คนรักของเคมินไปเสียแล้ว

แต่มันก็เป็นบริบทของคำว่า

การหวนกลับไปกลับมา

สู่อ้อมกอดของเทพเจ้าแห่งโยนีอีกเช่นกัน

นี่แหละหนา'คนเรา'

ที่ว่ามนุษย์มันก็วกวนเวียนวนอยู่อย่างนี้ร่ำไป

มันเป็นสัจธรรมของมนุษย์

แล้วเราจะไปเพ้อหาอะไรอีกในความเป็นมนุษย์ ที่เราเป็นและอยู่คือ

จงลืมความตายเสียเถิด

จงอย่าฝันเลยเถิดไปเลย

จงทำตัวทำใจให้ปกติเถิด

อีกสักครู่ความรักความพอใจความสำเร็จ

มันจะวิ่งมาหาเราเอง

เพียงอาศัยความบังเอิญนิดนึงเท่านั้น

ก็พอเพียง

สันติภาพและความสุขสันต์หรรษา

ในสรรพสิ่ง

มันกำลังรอ

เราอยู่

     ตอนนี้ดาเลียและเดเฟีย

ท่านทั้งสองได้นอนตาหลับแล้ว

มันหนีไปไหนก็ไม่ได้และไม่พ้น

จากอริยาบถของการนอน

และด้วยการนอนตาหลับสงบอย่างมีสติและอารมณ์ดีได้เยี่ยงนี้ ๆ เป็นไฉน